martes, 25 de marzo de 2014
Get Marriage
Encajar
¿Alguna vez os a pasado eso?
Te haces una foto con muchas personas, la miras en Facebook como unas 50 veces y al principio dices "Oh, sería genial que fueran mis amigos, quedamos muy bien en la foto". Y cuando van poniendo "Likes" y la vuelves a ver es como "No encajo con ellos, no me parezco a ellos para nada, tengo hasta la cara más grande que todos ellos" o "si voy super diferente vestida que ellos!" O simplemente ves que no encajas allí. Eso me suele ocurrir mucho, siempre pienso que nunca encuentro a las personas adecuadas. O quizá sea yo la que no soy adecuada, en ese caso, será difícil resolver eso. Supongo. O no supongo. Quien sabe.
Experiences about love...~
![]() |
Tengo 19 años
Hoy quiero hablar sobre mi edad. Mucha gente cree que la edad es importante, y no lo es. Creo que solo es un número, que refleja en qué año naciste. Pero no sobre tu mentalidad o con quien debes juntarte, en tema amor o amistad. La gente siempre dice que si tienes por ejemplo 14 años no puedes ir con alguien que tenga 16 o 18 o 20. ¿Por qué? ¿Por que han aprendido mucho más en la vida y pueden date consejos buenos? ¿O no eres lo suficientemente maduro para entenderles o estar a la altura? No tiene porqué.
Yo tuve que madurar muy rápido, perdí a mi hermana por cáncer cuando yo solo tenía 6 años. Casi no recuerdo mucho, solo sé que tuve que ayudarla mucho, tuve que entender que mi madre no iba a estar mucho por mi durante un tiempo porque tenía que cuidar a mi hermana, también tuve de hacerme a la idea de que mi otra hermana mayor se iba a casar e iba a vivir con su marido y que no estaría mucho con ella, tuve que entender que la perdida de mi hermana a mi padre le afectó mucho y se iba a apartar de mi por un largo largo tiempo, porque llegué la última, porque no podía sentir afecto por alguien porque ya le arrebataron a alguien, a una de sus hijas. Lo que no entendió nunca es que todo esto me hizo sentir apartada, llena de sufrimiento y dolor. Solo quería que me quisiera mi padre, el amor de un padre era lo que más me importaba. Mi madre fue mi padre y mi madre a la vez, tuvo que buscarse la vida cuando mi padre enloqueció y perdió el sentido de todo. Dejó de sentir sentimientos hacia alguien. Tuve que entender que a partir de ahora solo podía confiar en mi madre, y seguir adelante las dos solas. Mi padre intentó agredirnos como unas 3 veces, una vez fue delante de todo el mundo con una pistola, la gente solo miraba, nadie nos ayudaba, ¿cómo la gente solo podía mirar? ¿nadie podía ayudar? ¿nadie podía salvarnos? ¿por qué nadie dio la cara cuando lo necesitábamos más que nunca?
No importa la edad que tengas, hay personas que tengan la edad que tengan seguirán como son. Si es cierto que la edad es importante, ¿por qué esas personas no ayudaron como personas maduras? ¿por qué una niña de 9 años tenía que tratar de huir con su madre corriendo para no la dispararan y muriera?
He vivido muchas cosas trágicas y buenas, esto no quiere decir que porque haya pasado por todo esto me convierte en una persona triste, soy feliz, muy feliz, porque aprendí de todo aquello, porque a pesar de todo amo a mi padre que en paz descanse. Y a mis hermanas. Sé que tuve que vivir todo aquello con mi madre porque tenía que pasarme a mí.
He vivido siempre como una montaña rusa, no he tenido una gran gran infancia pero no me arrepiento de lo que he vivido, no soy igual que muchas personas, ¿eso me convierte en extraña? a mi me gusta no ser igual a los demás. Lo que me sucede siempre para mí eso es normal y para las personas cosas diferentes. Lo mires como lo mires.
Tú elijes si de todo lo que te pasa en la vida la usarás para hacer el bien, o para el mal. Yo elegí hace mucho hacer el bien. Porque de todo esto, he sacado una experiencia a la que puedo ayudar a muchas personas, conozco el cáncer, lo han tenido 3 familiares míos y 2 ya les dije adiós. He conocido la muerte muchas veces pero le dije que yo no iba a morir aún, aún tengo MUCHO para vivir, me quedan años dando la lata a este mundo.
Tengo 19 años, y mentalmente creo que puedo tener unos 24, a veces tengo 19, a veces me vuelvo una niña de 16 años o a veces, soy una simple niña de 9 años. No importa la edad, importa lo que tengas en tu corazón. Lo que quieras dar al mundo y a las personas. Y de eso, puedo dar por mucho tiempo.
lunes, 24 de marzo de 2014
“Sometimes, I sit alone under the starsand think of the galaxies inside my heart, and truly wonder if anyone will ever want to make sense of all that I am.” ― Christopher Poindexter
No podemos mentir sobre esto
domingo, 23 de marzo de 2014
"Traveling stories"
Hoy me he despertado con resfriado, supongo que cuando hay días fríos me vuelvo como ellos. Tengo en mi cabeza muchas cosas, a parte del dolor por el resfriado. Un poco de amor en mi mente quizá despeje mis angustias. La verdad es que me gusta sentir amor hacia alguien, y a veces me gustaría que también esa persona lo sintiera, ¿lo sentirá? Quien sabe. Nos conocimos en un pueblecito, llamado Londres, todo el mundo dirá "Pero si Londres es un pueblo enorme, es una ciudad grandiosa", pero si lo miras bien es como un pueblo pequeño, rápido te aprendes las líneas del Underground (metro), del Overground (como metro pero por fuera) o el tren, te aprendes los nombres como Camden Town, Picadilly Circus y todas esas cosas. Pues bien, yo conocí a un hombre en Hendon Central, creo que a 20min de Londres Central. Un martes, hacía mucho frío, pero yo entré a mi habitación, y mientras deshacía mi maleta alguien me habló.
"-Hola, me llamo ___, cómo te llamas?" -me dijo.
Debo deciros que las primeras impresiones casi nunca son buenas, así que es lo que pasó, obviamente nuestra conversación era en inglés, fue corta pero concisa. Creí que era los típicos hombres que solo quieren ligar con todas las chicas. Y como yo no iba intención de nada, simplemente fue amable y humilde con él, a pesar de todo íbamos a convivir juntos un tiempo. Dormiría en la misma habitación que él. Y yo quería hacer amigos. Y así fue.
Me fui a visitar la ciudad como cualquier turista (buscador de trabajo, estancias, ver el comportamiento de la gente, ver otra cultura) ya que me encanta ver la vida que tienen los demás, cómo se comportan, simplemente me gusta observar la vida. Hablaba cada día con ese hombre, el contaba lo que había hecho y lo que haría al día siguiente, le contaba cómo era de donde venía y porqué me estaba viniendo aquí a Londres, en este gran lugar. Me encantó cómo me contaba las aventuras que había vivido, llevaba viajando tiempo por diferentes países y ciudades solo con una mochila, quería ver mundo y ver qué le hacia feliz o qué podía hacer en la vida. Eso me fascinó. ¿Quién en su sano juicio haría eso? Yo sería de las únicas que quizá lo haría, así que me gustó conocer a alguien que hiciera la misma locura que yo.
Un día fuimos juntos a pasar la tarde a Camden Town. Es un lugar precioso, super diferente a Londres. Sé que está en londres, pero entrar allí era muy diferente a como es londres. Allí es como "Neverland" o "Wonderland" o "Narnia" o "Hogwarts", allí todo se podía hacer, había chicas de 14 años fumando hierba. ¡HIERBA! ¿De verdad? Pues sí. Incluso me hice amigo de un asiático que iba vestido por la calle con un pijama de Pikachu, ¡super divertido! Me enseñó lugares muy bonitos sobre Camden Town, es como un "Mercadillo" como cualquier otro pero es diferente a cualquier otro. No sabría expresarlo. Hay que ir para que lo sintierais como yo lo sentí.
Él tenía los ojos azules, era como ver todo el mar reflejado en sus ojos, podrías quedarte fijamente mirándolos y preguntarte porqué lo hacías, era un azul que te enriquecía, sus gafas tapan sus grandes ojos, su sonrisa iluminaba hasta la oscuridad más profunda. Y podía enloquecer a cualquiera. Tenía el pelo rubio, pero la verdad se tapa mucho el pelo (ya que Londres hace frío) con un gorro negro. Era el típico Londinense, de los que a mi personalmente me enamoran locamente.
Cuando lo conocí me preguntó si alguna vez había tenido una cita, le dije que normalmente en España no se hacen "citas" citas es cuando quedas con alguien a dar una vuelta y quizá o normalmente te besas y todo va muy rápido. Él me dijo que en su país una cita era salir con alguien al cine, un picnic,... Y me preguntó cerca de cómo sería mi cita preferida si la tuviera. Le dije que todas me gustarían porque aún no había tenido una. Después de unos días sobre esa conversación tuve mi primera cita viendo una serie de "Big Bang Theory" y una segunda cita paseando por casi todo Londres; China Town, Trafalgar Square, Big Ben, Elephant and Castle.... fue una gran gran segunda cita. ¿Qué porqué? ¿Sabéis las películas americanas? ¿El amor ese tan bonito? Era exactamente como eso, como volar. Al cabo de una semana nos dijimos adiós, no era exactamente adiós para siempre. Fue un Hasta Pronto.
¿Qué está haciendo él ahora? Él está viajando, conociendo culturas y aventuras nuevas. Mientras yo,... La verdad eso es otra historia que como dije al principio de escribir tengo muchas cosas en mi cabeza. Estoy escribiendo una canción, y estoy atascada en ella. Como que no me sale lo que quiero decir. Lo que iba a ser a cambiado de parecer. Ya no quiero hablar de lo que quería hablar. Y me están presionando para terminarla, en teoría debería estar acabada hoy. La verdad es que me río de ello, estoy en la cama, con fiebre y resfriada, no tengo la mente para escribir una canción. Tendré que llamar luego y dar la cara, decir que aún no está lista y que me dejen una semana más. Esa es una de mis grandes preocupaciones. Siento que hay personas a mi alrededor que solo me quieren por el dinero, para que les pague y luego se olviden de mi. No les importa que lo que quiera yo hacer se convierta en algo grande, sino que ellos ganen ese dinero y luego adiós gracias por tu servicio. Y aquí estoy yo ahora, pensando en un amor lejano, pensando que pronto volverá a verme, intentar pensar en cómo terminar una canción, tratar de ser valiente y enfrentarme a ese tipo de personas, y sobretodo ser mejor que todo aquello que trata de destruirme día a día.
Buenas Noches. Me vuelvo a la cama, mi fiebre aumenta y ahí mi agonía.
sábado, 4 de enero de 2014
lunes, 9 de diciembre de 2013
To be alone
No sé porque se me está haciendo TAN difícil avanzar, estoy cansada de estar sola, sentirme sola y simplemente ver que estoy sola. Mis amigos ahora todos tienen pareja, se me hace muy difícil poder actuar con normalidad. Me acaban de preguntar por qué no tengo pareja, he respondido que por qué no me quieren. A lo que me a preguntado "¿Porqué no te quieren?" Y he respondido que estoy destinada a estar sola, supongo...Esa es la gran pregunta.
Me es muy complicado no sentirme sola cuando en tu circulo de amigos todos están con sus parejas y encima son del grupo, soy la única sola y es muy complicado saber qué hacer. Me planteo seriamente el irme de ese grupo, no decir adiós, si no estar con personas que ahora mismo son como yo. Es que es como estar con un montón de personas que no sienten como tu, no te pueden entender, nadie puede entenderme. Simplemente yo....Y es triste.
La verdad es que estoy bien, después de todo, este año a sido muy duro, a principios del año he pasado por una ruptura horrible, una de las peores en mi vida, me he mudado 2 veces, lo bueno es que conocí a gente fabulosa he hice un pedazo viaje alucinante con un amigo y una amiga que siempre recordaré y repetiré este año por mi 19 cumpleaños. Salí con 2 chicos más, lo cual fue una buena distracción pasajera, sentí lo que era besarse con alguien sin compromisos, viaje a Andalucía, conocí a un estafador que no pudo conmigo y fui medio arrestada por la policía, pero al final atraparon a este estafador y solo fue un pasatiempos nuevo jajajaj, conocí a más personas, me ha empezado a gustar alguien que está más lejos de lo que un corazón pueda soportar, y ahora estoy grabando mi álbum, MI álbum. Y al fin estoy en el lugar donde me gusta estar. Componiendo e intentando cumplir mi sueño cada día más. Y espero que el año que viene, el 2014 venga lleno de aventuras nuevas, y lleno de alegrías y ganas de mover mi mundo. Que marque cosas, si es posible la música y empiece ya mi carrera artística.
Luego cambiando el tema, hoy me siento triste, supongo que verme en mi habitación sola me hace sentirme así hoy. Mañana será otro día y volveré a sentirme bien. Solo quería desahogarme en algún lugar que no fuera una hoja de papel. A veces cansa, y aquí no tanto.
martes, 10 de mayo de 2011

Ahora mismo te resulta muy atrayente las actividades que tengan que ver con la meditación Ylenia, las actividades psíquicas o espirituales, o carreras artísticas. Este es un día perfecto para empezar una clase o escuchar una conferencia sobre dichos temas, y podrás conocer a personas interesantes que podrían ser buenos amigos. Probablemente sientas un vínculo psíquico con alguien que conozcas hoy, y probablemente tengas la sensación de que tu vida ha cambiado para mejor. ¡Diviértete!
domingo, 3 de abril de 2011

"Es un mundo tan grande, que es fácil perderse en él..."
Justin Bieber, Up
"Me encanta la letra de esa canción. Algunas veces siento que eso es lo que la gente espera. Mi mundo se ha hecho muy grande rápidamente, y muchos creen que me perderé en él. Crecí en una pequeña ciudad de Canadá, aprendí a cantar y a tocar la guitarra en mi habitación, delante del espejo. Mi madre subió mis primeros vídeos a Youtube… Ni en mis sueños podría haber imaginado que un día vendería millones de discos, que cantaría para el presidente de Estados Unidos o que mis seguidores agotarían miles de entradas para verme en directo. Pero no, no estoy perdido. En absoluto. De hecho, es sobre el escenario y delante de mis fans donde me siento como en casa. Me he encontrado a mí mismo. Y eso es de lo que trata este libro: de mi viaje, desde que empecé a cantar en las calles de Stratford, Ontario, hasta las innumerables giras, y de la oportunidad de mostrar mi gratitud a los millones de fans de todo el mundo que han hecho realidad este sueño."
"Mi música y mis letras muestran lo que hay en mi corazón, pero creo que este libro es una ventana a mi mundo. En él encontraréis cientos de fotos inéditas, y os contaré quién era antes de unir fuerzas con Scooter Braun o Usher y conseguir un contrato discográfico. También os desvelaré en quién me he convertido desde que me brindaron la oportunidad de compartir mi música con el mundo. Éste es mi regalo para vosotros, los fans que me habéis apoyado durante este increíble viaje, en cada paso que he dado."
Alguien...

sábado, 26 de marzo de 2011
miércoles, 23 de marzo de 2011
Puc ser jo.
lunes, 21 de marzo de 2011

Y no, antes de que preguntes, no lo sé, no sé si te quiero, no sé si me gustas, no sé si sólo te deseo, no sé ni siquiera si podría estar enamorándome de ti... Sé que me miras y me pongo nerviosa, sé que me sonríes y sonrío yo, como una autómata, como si tu sonrisa arrastrara a la mía a través de un hilo invisible, sé que me gusta tu boca, sé que te abrazaría al menos 500 veces al día, sé que me alegro cuando sé que te voy a ver, sé que el día no es lo mismo si quedamos todos y tú no vienes, sé que pienso en tí a menudo, demasiado a menudo quizás, sé que me encantaría saber que piensas en mí... sé que cuando me preguntas "¿Qué tal?", te diría "bien, con ganas de tí..."

Voy a ser como tú quieras. Porque me he dado cuenta de que puedo ser como quiero.Puedo serlo todo y nada a la vez. Puedo ser simpática y tener el toque de borde que siempre te encantó demostrarme. Puedo ser como tú quieras. Como quieras tú. Puedo ser la chica más fuerte y no llorar con ninguna mala noticia, o puedo caer en tus brazos cada vez que me digan cualquier tontería. Puedo decir cosas como, por ejemplo, “déjame en paz, imbécil” o ser la más ñoña del mundo y repetirte una y otra vez lo mucho que te quiero. Puedo ser la chica atrevida y divertida que le hace falta a tu vida o la miedosa y callada que no ha roto un plato en su vida. Puedo ser la chica loca de la que te ries o la chica cuerda que se ríe de ti. Puedo ser tan graciosa que no pararás de reirte ni un segundo conmigo o puedo ser una persona seria que nunca tiene pavo. Puedo ser una chica difícil si es lo que quieres y también puedo ser la chica más fácil de conquistar si es que quieres que lo sea. Puedo morirme de envidia cada vez que te veo con otra o pasar totalmente desapercibida y que no te des ni cuenta de que estoy ahí. Puedo ser tranquila y ponerte de los nervios o puedo ponerme de los nervios cuando estás tranquilo. No te das cuenta, ¿verdad?
sábado, 19 de marzo de 2011

Sí, puede que tal vez me haya cansado. Quizás me haya cansado de desilusiones, quizás de soñar despierta o de mirar el móvil cinco veces cada vez que me despierto en mitad de la noche. Y quizás también me haya cansado de esconder mis sentimientos, de fingir que todo da igual, de hacer como que no te he visto cuando al mismo tiempo me vuelan mil mariposas en el estómago. Y también de ver películas de amor con final de feliz, y de preguntarme por qué yo todavía no he tenido ningún final así. Cansada de dar pasos equivocados, de odiarme a mí misma por no ser capaz de odiarte a ti, cansada de tumbarme en la cama en plena tarde de domingo mientras ahí fuera pasa la vida como si nada. Cansada de tantas cosas, que ya no recuerdo por qué cogí ese camino, por qué me ilusioné tantas veces como una cría...

lunes, 14 de febrero de 2011

+ ¿La de volverse estúpida?
- No, bueno, en parte; me gusta ser consciente de ello.
+ Sino te explicas, no te entiendo.
- No sé muy bien como explicártelo, pero es como si lo viera todo desde fuera y a la vez lo viviera en primera persona. Soy consciente de que quiero pasar tiempo con él, quiero que me mire solo a mi. Es algo así como un egoísmo compulsivo por su parte, que gire en torno a mí.
+ Vale, me he perdido... ¿de quién hablamos?
- No lo conoces. Ni siquiera yo sé si le conozco del todo bien para poder dar este paso.
+ ¿Qué paso, ni que mierda? ¡Cómo si fueras a casarte con él!
- Sabes ese cosquilleo que recorre tu espalda, cuando sientes que alguien te está observando, levantas la vista, y te sorprende cómo inconscientemente vuestras miradas se han encontrado. Soy incapaz de tranquilizarme si él no me coge de la mano; hace que todo parezca sumamente pequeño, como si él fuera a solucionarlo todo. Me duermo en minutos, si se dedica a darme besos en saltitos por mi ombligo, y por alguna extraña razón, me pongo contentísima si le veo aparecer cuando no me lo esperaba…
+ Me parece todo super-mega-hiper romántico, si te esperas dos segundos, que voy a vomitar, buuaagh, vale, ya.
- Eres un encanto.
+ Ya lo sé, querida.
- Me siento vulnerable, todo esto no tiene sentido, es tan…
+ … Mágico, todo precioso, sisisi. Solo hay una cosa que no entiendo cariño…
- Dime.
+ Si tan vulnerable estás, si tan desprotegida te sientes, si tanto te gustaba… ¿por qué te dio uno de tus trastornos bipolares y no te importó que él se fuera con ella? ¿Por qué diablos te empeñas en que todo el mundo sea feliz menos tú?
Tienes derecho a dejar de amarme, sin que yo te tire a la cara el corazón, ni embista contra ti con hermosas promesas que nos hicimos en el pasado. Prometer es hipotecarse para pagar las letras de ti mismo. Tienes derecho a querer a otro como yo quise el agua de otras fuentes, y aunque me duela, quiero que crucen por tus ojos las nueve letras que conforman la palabra felicidad. Dejaré que el dolor venga conmigo, que se quede aquí lo que sea necesario -otros jugarán al escondite por mi -. Tengo que dejarte ir y bueno, espero que algún día ese dolor se parezca a ti y me deje por otro.
M'agradaria saber que penses de mi quan escoltes el meu nom. Saber que penses al saber que estic a l'altre acera. M'agradaria saber com et sents, com reacciona el teu cos quan veus coses meves al ordinador, de com estic, com em van les coses, amb qui estic, o deixo d'estar... M'agradaria saber que sents, si et fa mal, o et dona igual, o somrius al veure algun missatje meu d'ara o passat de fa molt de temps, quan erem 2 enamorats miran a la mateixa direcció. Sé que no tornaràs, ho sé. Però saps que passa? Que tinc el presentiment que si. Però, com que sempre m'equivoco, potser aquest cop també. Però vull que sàpigues que estigui amb qui estigui, somrigui o plori, t'estimo.. i sempre ho faré.
Passi el que passi. No ho faig volent, és el meu cor, que no vol que marxis.. jo tampoc, però si així no sufriré prefereixo oblidar-te. Però no em deixa.. Ho sento..
Cuando te martirizan, te hacen sentir culpable, te lo echan en cara tanto... Que acabas por creértelo y asumir que tú tienes que aguantar todo y que lo mereces.
i NO.
domingo, 13 de febrero de 2011
viernes, 11 de febrero de 2011


pas, i ha mort el cor de la guineu més jove i les llàgrimes, les llàgrimes un mar, s'ha desfet el glaç calent amb comptagotes, s'ha submergit vergonyós l'iceberg,
s'amaguen porucs els crans rere les roques i les llàgrimes són llàgrimes del cel. Diga'm on vas terra t...rencada que la meva ombra dissecada vol saber de reis, d'herois, de la magnificència de la mort de sort, dels aires dels poetes de debò. Diga'm on vas, terra trencada.
- Beth. Terra Trencada
jueves, 27 de enero de 2011
T'estimo tant tant...
lunes, 17 de enero de 2011
jueves, 13 de enero de 2011
lunes, 10 de enero de 2011


.jpg)





