domingo, 3 de abril de 2011


"Es un mundo tan grande, que es fácil perderse en él..."
Justin Bieber, Up

"Me encanta la letra de esa canción. Algunas veces siento que eso es lo que la gente espera. Mi mundo se ha hecho muy grande rápidamente, y muchos creen que me perderé en él. Crecí en una pequeña ciudad de Canadá, aprendí a cantar y a tocar la guitarra en mi habitación, delante del espejo. Mi madre subió mis primeros vídeos a Youtube… Ni en mis sueños podría haber imaginado que un día vendería millones de discos, que cantaría para el presidente de Estados Unidos o que mis seguidores agotarían miles de entradas para verme en directo. Pero no, no estoy perdido. En absoluto. De hecho, es sobre el escenario y delante de mis fans donde me siento como en casa. Me he encontrado a mí mismo. Y eso es de lo que trata este libro: de mi viaje, desde que empecé a cantar en las calles de Stratford, Ontario, hasta las innumerables giras, y de la oportunidad de mostrar mi gratitud a los millones de fans de todo el mundo que han hecho realidad este sueño."

"Mi música y mis letras muestran lo que hay en mi corazón, pero creo que este libro es una ventana a mi mundo. En él encontraréis cientos de fotos inéditas, y os contaré quién era antes de unir fuerzas con Scooter Braun o Usher y conseguir un contrato discográfico. También os desvelaré en quién me he convertido desde que me brindaron la oportunidad de compartir mi música con el mundo. Éste es mi regalo para vosotros, los fans que me habéis apoyado durante este increíble viaje, en cada paso que he dado."

Justin Bieber

Alguien...


Alguien que me rompa las medias con la boca y luego me compre otras.Que me haga el amor contra la pared y se meta conmigo en la bañera.Que se pierda a mi lado para después rescatarme de laberintos sin sentido. Que saque la espada y me defienda de víboras, pirañas y putas.Alguien que cosa disfraces a mis días malos y los convierta en buenos.Que no se enfade si no me entiende, ni me entiendo y lo mareo. Que me saque la lengua cuando me ponga tonta y me haga enmudecer. Que no de por hecho que siempre voy a estar ahí pero que tampoco lo dude.Que no me haga sufrir porque sí pero que no me venda amor eterno ni me lo ponga fácil.

Alguien que no pueda caminar conmigo por la calle sin cogerme de la mano. Que no me compre con regalos pero que tenga mil detalles de papel. Que no le guste verme llorar y que me haga reir hasta cuando no tengo ganas. Que de vez en cuando decida perseguirme por los bares y conocerme otra vez. Que me mire, lo mire, y me tiemblen las piernas sin remedio.

Alguien que esté loco por mí, y no se olvide de decírmelo los días de resaca. Que si se pone animal, sea solo en la cama, y me mate a besos por la mañana. Que no se acostumbre a mí y deje de inventar nombres nuevos para despertarme. Que si mira a otra, luego me guiñe un ojo, y se ría de mis celos de hojalata. Y sobre todo que no tenga que perderme para darse cuenta de que me ha encontrado.

En definitiva... alguien que se parezca a mi, pero que no sea como yo.

sábado, 26 de marzo de 2011


Tampoco quiero demostrarte nada, solo que no juzgues sin saber quién soy. Porque puedes hablar de mí lo que quieras, pero jamás olvidarás mi nombre. Y jamás olvidarás que gracias a mí, tú eres como eres. No te quiero demostrar que he cambiado, porque cambio si me da la gana. Y encima para bien, no como tú. Has cambiado tanto que no eres el mismo, eres uno de esos chicos que al estar enamorado eres la persona más dulce del mundo. Pero cuando estas solo eres el hombre más horrible del mundo. Siempre tan negativo por la vida, insultando a todo el mundo por la envidia que tienes de no tener lo que todos tienen por culpa de tu estúpido orgullo. No quiero demostrarte nada, pero quiero que sepas que no digas cosas que tú dices que soy, porque las personas cambian y créeme, tu ya no me conoces. Y además tus amigos lo saben. Han estado conmigo, hemos charlado, y me han visto con muchas personas distintas y todas esas han dicho cosas buenas de mí. ¿Por qué no puedes aceptar que yo valgo la pena? ¿Por qué no aceptas que te equivocaste? Que yo era lo mejor que has podido tener, que yo te di tanto amor, y aun te lo seguiría dando millones de veces más… Yo te regalaba todo lo que estuviera a mi alcance para que fueras feliz y tú solamente me hacías daño, y por un simple error que hice me echaste de tu vida…
.
Pero ¿sabes qué? Paso de ti, desde hace tiempo que ya paso de ti, si te veo por la calle no te voy a mentir, tiemblo, tiemblo porque nunca más voy a amar como te amé a ti. Pero tampoco significa que alguna vez vuelva a sentir lo que sentí por ti con otro y encima aun más. Pero quiero que sepas que tú me has perdido, no volveré, te lo aseguro. Me hiciste mucho daño, he estado como 6 meses sufriendo por ti, para que volvieras y no lo hiciste. Te esperé llorando y llorando, buscando consuelo en otros besos, buscando otras razones para ser feliz, haciendo amigos nuevos que me hagan olvidar a mis pasados amigos. Pero tú siempre estabas en mi mente, era como algo que no puedes sacar jamás. Queda permanente por siempre. ¿Y encima te atreves a hablar mal de mí? Cuando yo simplemente hablo siempre bien de ti, y jamás digo que me enamoré de ti, creo que eso solo lo debes saber tú. Porque siempre serás el chico por el que estaré siempre colgada. Si encima, siempre que saco tu nombre de mi boca, son ellos quien cuentan malicias de ti, y yo te defiendo. O sea, solo puedo finalizar esto diciendo, que tengas suerte en esta vida. Que si hablas de mi, hazlo, me da igual. Yo sé lo que soy, y lo vas a ir descubriendo cuando me veas con TUS amigos y que te digan que eres un mentiroso, y que tenías razón, yo no soy para ti. Porque soy demasiada mujer para tan semejante hombre idiota.

miércoles, 23 de marzo de 2011

Es que saps que passa? Que jo, jo ja et tenia com a un amic, ja tenia acceptat que no tornaria a tenir-te i saps que passa? Que jo, jo t'estimava, te estimat molt carinyo, molt. I ara tornes a aparèixer a la meva vida, amb aquell somriure tant maco que tens, i em confeses el que sents, i em sento com si flotès, però desprès d'aquelles paraules, ja no has tornat a dir res, m'has tornat a parlar com si res, i em dius que em vols veure, i quan et dic un dia per veurens, dius que no. Llavors, he de creure les teves paraules? Perque jo no se que pensar... i cada cop et torno a sentir més aprop i torno a sentir aquell amor tant intents que sentia per tu... i cada cop que m'agrades més, més mal em faig. Em decepciones poc a poc i lo únic que em dius es que ets així perè ets així perque no vols pàtir... ho sé. Per què jo també ho he passat... i jo numes et demano, que no em fasis mal, que t'aclaris i em diguis la veritat, que no intentis enamorar a algú que no estimaràs... i que no estimis quan ja sigui massa tard...
A veces demuestras que me quieres, otras veces parece que no te importe... te aconsejo que sigas asi, no hay problema... cuando yo empiece a hacer lo mismo, a ver si te gusta!

Puc ser jo.


Puc passar les nits en vetlla si no dorms.
Puc provar d'espantar tots els teus mal sons.
Dir unes quantes bestieses si amb això rius de nou,
i si no, puc cantar-te a cau d'orella una cançó.

Y pudo ser, y no fue por ser la vida como es, nos dio la vuelta del revés, lo ves, lo ves... Ahora somos como dos extraños que se van sin más, como dos extraños más que van quedándose detrás.

En el fons hi ha coses que mai arribaràs a dir per por. En realitat tots som una mica covards quan es tracta de dir alguna cosa que ens importa massa. Que les coses que importen de veritat amb les que es diuen amb una mirada, un gest, un somriure ... Inclús hi ha vegades que sense tenir el que vols, et fa por perdre-ho. Però no val la pena forçar les coses, tot passa quan menys t'ho esperes, com per art de màgia, per bé o per a malament, te n'adones de que res depèn de tu, que també depèn d'altres, això fa que la vida sigui tan curiosa.Que les coses no tenen valor per si soles, seran importants en la mesura que tu els hi donis importància.

lunes, 21 de marzo de 2011

Nos reímos. Y seguimos riéndonos así. Hablando sin saber muy bien de qué ni por qué. Después decidimos colgar, prometiendo que nos llamaremos mañana. Es una promesa inútil: lo hubiéramos hecho de todos modos. Cuando pierdes tiempo al teléfono, cuando los minutos pasan sin que te des cuenta, cuando las palabras no tienen sentido, cuando piensas que si alguien te escuchara creería que estás loco, cuando ninguno de los dos tiene ganas de colgar, cuando después de que él ha colgado compruebas que lo haya hecho de verdad, entonces estás perdida. O mejor dicho, estás enamorada, lo que, en realidad, es un poco lo mismo...
Ya no importa que se enamoren locamente, y me dejen al poco después a favor de otra más normalita. Yo tampoco sería capaz de soportarme. Sí, me importa una mierda lo que ellos hagan. La mayoría no saben nada de las heridas, y la mitad no saben acabar de lamer con el suficiente tacto para que se cierren definitivamente. ¿Por qué debería de importarme? Y sí, claro que he amado más de 365 días, y no me he podido quitar a alguien de la cabeza, ni he podido comer, ni dormir, y he salido sólo para sentirme menos inútil. Yo a eso le llamo SENTIR, sentir al límite de cada exceso. Yo no odio a los hombres, tampoco a las mujeres, yo simplemente pertenezco a un colectivo que dista de la única diferencia que tiene esta sociedad entre los géneros. Nosotras putas y ellos unos cabronazos. Como si eso hubiese que asumirlo sin levantar la cabeza, sin replicar. No me da la gana asumir que si me acuesto con un tío que me ha devuelto la sonrisa en ese concierto, tengo que ser una zorra; y no me da la gana asumir que si el novio de mi mejor amiga la ha dejado porque es una histérica que lleva dos meses sin entonar un te quiero, a favor de otra que deje de pensar en sí misma y sepa amar a los demás, tenga que ser un cabronazo. No me da la gana asumir ciertas cosas, sólo porque la muchedumbre esté acostumbrada a eso.

Y no, antes de que preguntes, no lo sé, no sé si te quiero, no sé si me gustas, no sé si sólo te deseo, no sé ni siquiera si podría estar enamorándome de ti... Sé que me miras y me pongo nerviosa, sé que me sonríes y sonrío yo, como una autómata, como si tu sonrisa arrastrara a la mía a través de un hilo invisible, sé que me gusta tu boca, sé que te abrazaría al menos 500 veces al día, sé que me alegro cuando sé que te voy a ver, sé que el día no es lo mismo si quedamos todos y tú no vienes, sé que pienso en tí a menudo, demasiado a menudo quizás, sé que me encantaría saber que piensas en mí... sé que cuando me preguntas "¿Qué tal?", te diría "bien, con ganas de tí..."

Una vez había estado enamorada; de eso estaba segura. Sólo una vez, una única vez, mucho tiempo atrás. Y aquella experiencia la marcó para siempre. El amor perfecto deja huellas, y el suyo había sido un perfecto recorrido de marcas en mi vida...

Te amo a ti , es ahora lo único que debe de importar.
Muchas veces me he planteado pasar de todo, irme lejos y mandar todo a tomar por culo. Pero me paro a pensar y digo... y si intento cambiar, ¿qué pasaría ? Vale, si, nunca me he planteado hacerlo, porque nunca he encontrado a nadie que me hiciera pensarlo, o tal vez si, pero no llegar a hacerlo. Y la verdad, ahora que lo intento, no sé si me veo capaz. Las personas que me conocen de verdad saben cómo soy. Y ahora lo intento, y sin saber bien el por qué, aunque sí que está claro que aunque intente algo, no tengo ni ganas, ni quiero. Suelo ser muy impaciente, y lo de esperar a mí como que no. Y la verdad, ya me he cansado.
Déjalo que se vaya, no pierdas tiempo en llorarlo..Y si no vuelve, ¡mejor! ; Déjalo que pague por su error.
¿Sabes? La vida es muy corta; te despiertas un día y en ese día todos tus sueños y lo que deseaste y quisiste se va así, como si nada. La gente... la gente crece, y todas las cosas y las situaciones cambian. Lo que yo quiero es solo... quiero este momento, este día. Y la manera en la que me miras, la manera en que te miro, quiero que dure para siempre. ¿Crees que es posible?

Voy a ser como tú quieras. Porque me he dado cuenta de que puedo ser como quiero.Puedo serlo todo y nada a la vez. Puedo ser simpática y tener el toque de borde que siempre te encantó demostrarme. Puedo ser como tú quieras. Como quieras tú. Puedo ser la chica más fuerte y no llorar con ninguna mala noticia, o puedo caer en tus brazos cada vez que me digan cualquier tontería. Puedo decir cosas como, por ejemplo, “déjame en paz, imbécil” o ser la más ñoña del mundo y repetirte una y otra vez lo mucho que te quiero. Puedo ser la chica atrevida y divertida que le hace falta a tu vida o la miedosa y callada que no ha roto un plato en su vida. Puedo ser la chica loca de la que te ries o la chica cuerda que se ríe de ti. Puedo ser tan graciosa que no pararás de reirte ni un segundo conmigo o puedo ser una persona seria que nunca tiene pavo. Puedo ser una chica difícil si es lo que quieres y también puedo ser la chica más fácil de conquistar si es que quieres que lo sea. Puedo morirme de envidia cada vez que te veo con otra o pasar totalmente desapercibida y que no te des ni cuenta de que estoy ahí. Puedo ser tranquila y ponerte de los nervios o puedo ponerme de los nervios cuando estás tranquilo. No te das cuenta, ¿verdad?

sábado, 19 de marzo de 2011


Porque hay veces que no nos atrevemos a hacer lo que realmente queremos. Aunque lo deseamos con todas las fuerzas para llenarnos de valor y lanzarnos hacia nuestros propósitos. Sólo te daré un aviso: o ahora o nunca. Ya sabes, o lo intentas o nada. Si lo intentas sabrás el desenlace, pero si no lo intentas te quedas como estás, con tus ideas y con la duda de saber lo que podría haber pasado y no pasó. No pienses, actúa, y el final se escribirá solo.


Sí, puede que tal vez me haya cansado. Quizás me haya cansado de desilusiones, quizás de soñar despierta o de mirar el móvil cinco veces cada vez que me despierto en mitad de la noche. Y quizás también me haya cansado de esconder mis sentimientos, de fingir que todo da igual, de hacer como que no te he visto cuando al mismo tiempo me vuelan mil mariposas en el estómago. Y también de ver películas de amor con final de feliz, y de preguntarme por qué yo todavía no he tenido ningún final así. Cansada de dar pasos equivocados, de odiarme a mí misma por no ser capaz de odiarte a ti, cansada de tumbarme en la cama en plena tarde de domingo mientras ahí fuera pasa la vida como si nada. Cansada de tantas cosas, que ya no recuerdo por qué cogí ese camino, por qué me ilusioné tantas veces como una cría...


- Hay alguna posibilidad de poder volver a estar contigo?
- De entre cien, sólo una.
- Pues entonces voy a luchar por esa oportunidad entre cien... porque... porque te quiero.
- ¿Aún no te das por vencido? Después de todo te estoy diciendo que es casi improbable...
- Ya pero no imposible, ¿sabes? La gente sigue echando la quiniela aunque sea improbable que les toque como tú dices.Y yo esperaré, y será por ti, tarde o temprano me podrá tocar ¿no? De echo a mi me tocó una vez pudiendo estar a tu lado pero esta vez.... no la dejaré descuidada y tirada por cualquier sitio, es más, estoy seguro que tarde o temprano me acabará tocando.
- No, no, nunca más. Ya te lo dije, paso de ralladas, piques y enfados inecesarios.
- ¿Ves? Lo único que a ti te pasa es que tienes miedo ¿sabes? Porque todo esto lo podriamos superar juntos, lo que pasa es que tienes miedo a volverte a enamorar como antes, a que te salieran los te quieros solos cuando estabas conmigo, tienes miedo a hacerte daño, ¿o me equivoco?

lunes, 14 de febrero de 2011


- Me gusta esa sensación.
+ ¿La de volverse estúpida?
- No, bueno, en parte; me gusta ser consciente de ello.
+ Sino te explicas, no te entiendo.
- No sé muy bien como explicártelo, pero es como si lo viera todo desde fuera y a la vez lo viviera en primera persona. Soy consciente de que quiero pasar tiempo con él, quiero que me mire solo a mi. Es algo así como un egoísmo compulsivo por su parte, que gire en torno a mí.
+ Vale, me he perdido... ¿de quién hablamos?
- No lo conoces. Ni siquiera yo sé si le conozco del todo bien para poder dar este paso.
+ ¿Qué paso, ni que mierda? ¡Cómo si fueras a casarte con él!
- Sabes ese cosquilleo que recorre tu espalda, cuando sientes que alguien te está observando, levantas la vista, y te sorprende cómo inconscientemente vuestras miradas se han encontrado. Soy incapaz de tranquilizarme si él no me coge de la mano; hace que todo parezca sumamente pequeño, como si él fuera a solucionarlo todo. Me duermo en minutos, si se dedica a darme besos en saltitos por mi ombligo, y por alguna extraña razón, me pongo contentísima si le veo aparecer cuando no me lo esperaba…
+ Me parece todo super-mega-hiper romántico, si te esperas dos segundos, que voy a vomitar, buuaagh, vale, ya.
- Eres un encanto.
+ Ya lo sé, querida.
- Me siento vulnerable, todo esto no tiene sentido, es tan…
+ … Mágico, todo precioso, sisisi. Solo hay una cosa que no entiendo cariño…
- Dime.
+ Si tan vulnerable estás, si tan desprotegida te sientes, si tanto te gustaba… ¿por qué te dio uno de tus trastornos bipolares y no te importó que él se fuera con ella? ¿Por qué diablos te empeñas en que todo el mundo sea feliz menos tú?
No voy a comportarme como una bolera.
Tienes derecho a dejar de amarme, sin que yo te tire a la cara el corazón, ni embista contra ti con hermosas promesas que nos hicimos en el pasado. Prometer es hipotecarse para pagar las letras de ti mismo. Tienes derecho a querer a otro como yo quise el agua de otras fuentes, y aunque me duela, quiero que crucen por tus ojos las nueve letras que conforman la palabra felicidad. Dejaré que el dolor venga conmigo, que se quede aquí lo que sea necesario -otros jugarán al escondite por mi -. Tengo que dejarte ir y bueno, espero que algún día ese dolor se parezca a ti y me deje por otro.
De vegades, et trobo tant a faltar, però tant... Saps el que més em fot?? Que és com si haguésis mort.. O sigui, literalment, mai et veig, mai parlo amb tu, però m'has perdonat. Som amics d'hola i adéu, però no parlem... és algo extrany no? O millor dit... molt irònic.
M'agradaria saber que penses de mi quan escoltes el meu nom. Saber que penses al saber que estic a l'altre acera. M'agradaria saber com et sents, com reacciona el teu cos quan veus coses meves al ordinador, de com estic, com em van les coses, amb qui estic, o deixo d'estar... M'agradaria saber que sents, si et fa mal, o et dona igual, o somrius al veure algun missatje meu d'ara o passat de fa molt de temps, quan erem 2 enamorats miran a la mateixa direcció. Sé que no tornaràs, ho sé. Però saps que passa? Que tinc el presentiment que si. Però, com que sempre m'equivoco, potser aquest cop també. Però vull que sàpigues que estigui amb qui estigui, somrigui o plori, t'estimo.. i sempre ho faré.

Passi el que passi. No ho faig volent, és el meu cor, que no vol que marxis.. jo tampoc, però si així no sufriré prefereixo oblidar-te. Però no em deixa.. Ho sento..
Grupo del facebook: Cuando LLORAS es porque de verdad te importa algo. en :). Pues hoy he llorado, por una amiga, pero seguro que se la debe sudar.

Pero eeeeeeeeeeeeeeeenfin. Solo se puede aceptar las cosas, y perder a gente que te importa, de eso trata la vida, ¿no? ;)

pf.
No sé porquè sigo en un amor del pasado, si ya me dejaste claro que era un adiós definitivo... ¿Por qué sigo pensando en volver? ¿Por qué sigo buscando tu aroma? ¿Por qué aún miro tu ventana.. sabiendo que jamás la abrirás? ¿Por qué aún miro tus mensajes? ¿Por qué no puedo decirte adiós? ¿Por qué siento que esto no a terminado, solo a pasado página, y que pronto volverás? ¿Por qué soy tan estúpida? Ésto es ERRONEO! NO VOLVERÁS! Estúpida mi mente que no quiere reaccionar... estúpida yo por creer en los latidos de mi corazón, si no hubiera dixo lo que dixo, si no hubiera hecho caso a mi corazón ahora estaria contigo!! Pero supongo que eso, solo sabe el destino. Maldito Destino! ¡¿Por qué no me avisaste?!
Muchas veces he dudado, de las cosas que en mi vida pasó. De si he hecho lo correcto o ha sido un error, todo un error. A veces me siento inquieto con sólo pensar que todos los recuerdos de ayer me son más gratos, me llenan más... ¡Y no! no pienso volver la vista hacia atrás, todo lo que se fue, ya no, no volverá. No volverá... He ganado y he perdido, pero aveces no hice lo que pensé, he marcado mi destino una y otra vez, ¡una y otra vez! A veces sueño despierto, e intento volver a sentir como un día sentí, descubrir todo, como hice ayer... ¡Y no! no pienso volver la vista hacia atrás, todo lo que se fue ya no volverá. No volverá...Es pasado y por eso muerto está, ¡nunca más volverá! A veces sueño despierto, e intento volver a sentir como un día sentí, descubrir todo, como hice ayer... ¡Y no! no pienso volver la vista hacia atrás, todo lo que se fue ya no volverá. No pienso volver la vista hacia atrás, todo lo que se fue ya no volverá. Ha pasado su tiempo...



Él se enamoró de una más, pero ella se enamoró para siempre.
Por mucho que la caguemos, todos merecemos una segunda oportunidad, aunque sea de explicarnos, ser escuchados... y un poco de tacto sobre todo. El caso es que yo no puedo evitar sentirme la mala de la situación...
Cuando te martirizan, te hacen sentir culpable, te lo echan en cara tanto... Que acabas por creértelo y asumir que tienes que aguantar todo y que lo mereces.


i NO.

domingo, 13 de febrero de 2011


Escribo obsesiones en noches largas. En las que daría lo que fuera por encontrarte otra noche y no dejarte ir. En las que convertiría tus ebrias miradas en terremotos. Escribo besos lentos que aún no me han dado. De los que tu suspicacia me devolverá algún día. Uno a uno todos los que prometimos. Escribo noches de Julio. Escribo de obsesiones en general y de ti en particular. Escribo sobre cosas que nunca te he dicho. Sabes que me muero por ti desde que te conocí. Y puede que mañana me rinda y me olvide de ti. Sabes que me sacas de quicio y que te encanto. O algún día, no hace mucho, te encanté. Escribo sobre ti. Y tú lo sabes. Bésame ya, que es cuando me apetece. No quiero esperar y rendirme. Aunque seas un prototipo de hombre complicado y "aburrido". Esto me hace pensar que no eres difícil, sólo que ya se me paso la oportunidad de seducirte. A veces pienso que ya va siendo hora de aterrizar. ¿Tú qué crees?..

viernes, 11 de febrero de 2011


Tengo miedo que te vayas. Sé que todo esto algún día se acabara y ya no tendremos ninguna excusa para vernos. Sé que la vida nos separará y quedaremos en el recuerdo de dos viejos conocidos que algún día fueron amigos. Sé que te echaré de menos y te extrañaré mil veces. Y pienso entonces, ¿Por qué entraste en mi vida? ¿De qué ha servido? ¿Otra decepción más? ¿Para qué? Si tenías que irte, si tenías que desaparecer...no era necesario el haberte conocido. No era necesario el haberme enamorado de ti. Ni tampoco es justo que yo tenga que pasar por esto, cuando sé que a ti no te importa ni lo más mínimo...

S'ha apagat el foc fred de mirada tèbia, s'ensorren els edificis al teu
pas, i ha mort el cor de la guineu més jove i les llàgrimes, les llàgrimes un mar, s'ha desfet el glaç calent amb comptagotes, s'ha submergit vergonyós l'iceberg,
s'amaguen porucs els crans rere les roques i les llàgrimes són llàgrimes del cel. Diga'm on vas terra t...rencada que la meva ombra dissecada vol saber de reis, d'herois, de la magnificència de la mort de sort, dels aires dels poetes de debò. Diga'm on vas, terra trencada.

- Beth. Terra Trencada

jueves, 27 de enero de 2011

T'estimo tant tant...




Mai vaig saber que estimaría tant a una persona com ho estic fent...Fa ja casi 2 anys que un home va apareixa a la meva vida... Saps... hi ha una frase que tu repeties, i repeties... i jo també la repetia, perquè suposo que sempre la caguavem... per estimar-nos tant.. deiem: "Mai saps el que tens, fins que ho perds..." té molta raò aquesta frase... al final de la nostre historia va acabar per la meva culpa, portavem un any molt maco... del que mai, repeteixo, mai oblidaré... el vaig estimar com mai he estimat a ningú... i encara que ara ja no siguem ni amics... numès desconeguts... i mai miris aquest missatje... vull que sàpigues, que has sigut el amor més gran que he tingut, que t'estimo encara que no hi siguis, que la teva ausència m'esta matant, que aquell error de perdre't ho recordaré tota la meva vida, per si et sembla poc... i cada dia que m'aixequi recordaré, que per una estupidesa, vaig perdre el amor de la meva vida. dic el amor de la meva vida... perquè encara que soni a pel·lícula disney, ho és. I mai em cansaré de dir-ho... Un cop recordo que ens vam enfadar per 132565789876543 cop. I em vas dir. "Nose qe em pasa tu juru.. si algun dia m'oblido de tu o algo ..vine'm a buscar ylennia tu juru..joder..numes faig k pensar en tu si algun dia decideixo deixar-ho o algu i definitivament..espero qe tot et vagii molt bé i que disfrutis amb tot el qe facis,,pero qe no t'oblidis mai de mi..." Ets una persona que mai podré olvidar amor, i per res del mòn voldria dir que la nostra història, però amb molt dolor però tinc al cor una sensació de que m'equivoco al dir, que això s'ha acabat... que la nostre història a marxat lluny... fa un altre temps, en els nostres moments enamorats.. em vas dir que no erets dels que regalaven una rosa per Sant Jordi, i jo em vaig sentir malament sabent que tothom em regalava roses i tothom tenia una de la persona que estimava i jo no tenia una teva... i al cap d'unes hores vaig rebre un missatje amb una imagte d'una flor dibuixada per tu entregant-me-la i posava:




"MAI ÉS TARD PER TORNAR ENRERE I COMENÇAR DE NOU. ÉS JA CASI UN ANY QUE SENTS LES SEVES PARAULES I ELS SEUS GESTOS PROP TEU, AMB UN SIGNIFICIAT COMPLEX. SÓN TANTS ELS MOMENTS QUE JUNTS HEM PASSAT I SON TANTES LES COSES QUE NO ES PODEN OBLIDAR, QUE MAI DEIXARIA ANAR NI UNA PARAULA LA QUAL ET FEREIXI NI COS NI ÀNIMA. LA VERITAT ÉS QUE SEGUEIXO SENT LLIURE, UNA LLIBERTATQUE TU EM DONES I ÉS EL QUE EM FA FORT PER ESCRIURE PARAULES SEMBLANTS A AQUESTES. ESTARÉ AMB TU EN ELS MOMENTS QUE PLORIS, EN ELS MOMENTS QUE SIGUIS I EN ELS TEUS DIES DE FELICIYAY EXTREMA, PERQUÈ ÉS AIXÒ EL QUE SENTO, ÉS AIXÒ EL QUE EM FA GRAN.


Perquè no hi han paraules per explicar 10 mesos d'amistat fins i tot el t'estimo es queda curt. Y abans que preguntis, yo responc; sempre arribo fins al fons del teu mòn més profunt i fons."




Són coses que vulguis o no... fan mal... fan mal perquè ho deies amb el cor i que totes aquestes paraules se les a emportat el VENT!! Carinyo, on ets?! Perquè no et trobo? Trobo a faltar el noi del que em vaig enamorar...si..."enamorar".... t'estimo...

jueves, 13 de enero de 2011


Estoy a punto de emprender un viaje, con rumbo hacio lo desconocido, no se si algun dia vuelva a verte, no es facil aceptar haber perdido, por mas que suplique no me abandones!!... Dijiste "no soy yo... es el destino". Entonces entendi que aunque te amaba... tenia que elegir otro camino. De que me sirve la vida si eres lo que yo pido? Los recuerdos no me alcanzan pero me mantienen viva. De que me sirve la vida si no la vivo con tigo? De que me sirve la esperanza si es lo ultimo que muere y sin ti ya la he perdido?...Escucha bien amor lo que te digo, pues creo no habra otra ocasión, para decirte que no me arrepiento de haberte entregado el corazon, y entonces entendi que aunque te amara tenia que elegir otro camino...

lunes, 10 de enero de 2011


No sé que és el que busco, tampoc sé el que vull, numès tinc molt clar, que he passat moltes experiències, potser això us deu donar igual, o potser no. Però jo he viscut moltes coses en aquesta vida sabeu? He perdut una germana quan jo numès tenia 8 anys, i ella en tenia 17 pero li va venir la enfermetat als 14 casi just quan vaig néixer i casi ni la recordo però me la estimo molt i mai la oblidaré. Vaig estimar molt a un gos que es deia Ona i va morir també... Vaig tenir 3 millors amics que ja he perdut amb el temps, cadascú a anat fent el seu camí.... Recordo, que un Sant Joan el vaig celebrar amb ells, i un d'ells estaba estirat al meu costat mirant les estrelles i em va dir....

-Creeus que cada any estarem junts? Que sempre seguirem sent amics?
-No ho sé, però et prometo que cada 24 de Juny (Sant Joan) vindré. Encara que ara m'agi modat una mica més abaix seguiré venin, encara que me anat al Institut vull seguir jugan amb tu i amb els altres... Et prometo que si no et veig mai, almenys per Sant Joan vindré.

Et prometo et prometo... Per què vaig dir això? si és mentida?! Perquè era petita, no sabia res de promeses, no sabia que la vida durava tant poc... que no tot dura per sempre... i ell va seguir bé, i cap Sant Joan més vaig venir, vaig fer amics nous, i ell també, un altre vivia al mateix poble però vivia a Barcelona i numès venia alguns caps de setmana i ja no ve mai, i l'altre viu on sempre però te amics nous, s'ha fet més gran i numès queda amb els seus amics... Tots ens hem anat amb el nostre camí.... m'agradaria saber com seria la nostre vida si encara fosim amics i tan iguals... Després també vaig perdre a 2 millors amigues, una se'n va anar a un altre escola però seguim sent amigues per sort. I n'estic molt contenta i orgullosa de tenir-la encara amb mi, però sense ser la meva millor amiga. I l'altre ja no la tinc, va començar a tenir novio i va deixar de costat a tothom i sobre tot a mi... Després vaig perdre una altre millor amiga que era per la que donaría la meva vida si fes falta... però el destí se la va emportar a un altre poble, i quan déu em va portar de nou al meu poble... se la va emportar la gent que m'odia i em te enveja a saber de qué.... i em va començar a odiar també i ja no em vol parlar, i encara que ara em menysprei sé que en el fons molt en el fons m'estima... jo l'estimo molt i no ho nego, però si la vida a volgut així, a volgut així. I després he fet moltes enemigues, si. Jajaja inclús em ric. De lo que m'inporta. No m'inporta gens ni mica. Tinc admiradores mira... Jajajaja.
.
Ep! Porto tota la estona parlant de lo que he perdut! Ara és hora de dir que no tot es tristesa, també he aconseguit i he obtingut i he trobat i bueno... Tot lo bó que tinc. O he tingut. He tingut molts novios, si. No sóc una d'aquelles noies que penseu ara mateix, sino que sóc una persona molt enamoradisa i molt imaginativa, però clar això era quan no havia tingut experiències d'aquestes. Ara si que en tinc i ja no sóc així. Us explico, era una persona que pensava que qui m'agradava era amb qui amb casaria, jajaja, si, enserio. I era clar que no... I doncs següeixo, desprès al cap del temps (ho resumiré i em deixaré molt de la meva vida) La meva altre germana va tenir un fill, i és el meu nebot, ara te 6 anys encara i estic tant feliç d'ell... és un nen tan maco... i me'l estimo molt! Al principi la meva familia em deia que segur que estava gelosa, i tot això, però no!! desde el primer dia que em vaig enterar el vaig estimar molt i l'estimo molt i mai deixaré de fer-ho, potser no sóc la seva tieta preferida o potser si, sempre que el vaig a veure a la escola per sorpresa o quan ell ho sap, ho explica a la classe com dies abans i tot un cop vam anar vestits iguals. I el vaig anar a buscar i tothom va alucinar i ell encara més i m'encanta fer-li feliç ja que quan jo era petita no m-ho feien molt per lo de la meva germana i estaben molt pendents d'ella i ho entenc i no m'enfado, m'agrada la meva vida encara que agi comés molts errors, me la estimo, voldría canviar coses per ser millor persona, però igualment noto que ho sóc però podria donar més de mi i no se ni com no ho faig... Suposo que sóc una persona que anal·litza molt les coses i callo i observo i quan passa el temps torno a anal·litzar i veure les coses i aprenc. I bueno després també em sento bé per què vaig coneixer a una persona de la que he arribat a estimar de veritat.... Potser no heu llegit tot el que poso o potser si, pero sempre en algun text o a vegades no, pero normalment si. Sempre parlo d'ell... no puc parar, ho sento....és una persona de la que mai podré oblidar, i encara l'estimo. No sabeu quan el puc arribar a estimar.... Ni a tres metres sobre el cel ni xorrades d'aquestes, l'estimo fins a donar la meva vida per ell.
.
Ell ho era tot per mi, dic "ho era" però encara ho és però ell va voler desapareixer de la meva vida... Per una baralla que vam tenir, per culpa meva per intentar oblidar-lo, vaig pensar que si aquell rumor que em van dir era veritat tenia una escusa per poder oblidar-lo... i la vaig liar... i resulta que no era veritat i jo el creia... enserio que el creia, però volia pensar que mentia i aixi poder oblidar-lo... diuen que si odies a algú l'acabes oblidant... pero es que era imposible oblidar-lo i més odiar-lo.... a ELL... Quan amb ell sóc la persona més feliç del mòn... o almenys ho era... Sé que ell ja no vol saber res de mi, i sé que ja no tornaràs, no tornaràs i tinc d'asumir-ho ho sé... Sé que ja no tornaràs mai més però sé que ens tornarem a trobar almenys pel camí o compran al supermercat o el que sigui... almenys un hola ens direm... I vull que ell sapiga que quan estava amb ell he sigut la persona més feliç que he estat mai, i ja no podré ser tan feliç com allà o potser si, però encara no... I han aparegut més nois en la meva vida però ningú com ell.
.
D'ell estic enamorada i mai le pogut oblidar i ja son casi 2 anys enamorada d'ell... I de moment encara creix aquest amor... encara que per ell ja estic morta i enterrada sota la terra.... com una planta malflorida... I jo he trobat a més nois, i un d'ells va aconseguir que m'agradés, m'agradés, no confonem AGRADAR amb ENAMORAR. Numés l'estimo, i repeteixo, dic l'estimo per què tmbé l'estimo ara. Però potser no sentiré algo tant fort com del que estic enamorada però potser amb el temps doncs si, però no ho se. Aquell altre noi no sap el que vol, aixi que no estic amb ell, però el tinc al cor i als pensaments. I ara puc estar amb algú però ja no penso sentir res per cap home, ni creure'm les seves paraules... No, no tornaré a creure en les paraules de cap home fins que no passi molt de temps. I bueno la vida m'ha ensenyat moltes coses i m'ha fet plorar altres, i tot a la vida ve per algo, també he fet nous amics i ara són molt importants per mi. I suposo que això ningú ho llegirà per què no ho ha escrit un famòs o algo que surtin identificats i normalment la gent no llegeix això aixi que bueno ho deixo aqui. Almenys me desfogat... hahahaha.
.
Així és la vida... I així és com la vivim. Si no ens passesin aquestes coses, que fariem?
Que passeu bon dia! :)



-Ylènia Miller González

miércoles, 5 de enero de 2011


Me donat conte... de que ja sé de que va aquesta pel·lícula...

Tú no m'estimes. Ni m'has estimat mai. Parlo de la persona que ara m'agrada...

de la que pensava que esperant-lo el conseguiría però no. Per què?

Perquè mai m'ha estimat, perquè li agrada la seva ex amada que mai a estat amb ella però l'estima... i com ho sé? Perquè he vist un comentari que ella li a posat a ell... i ell li a contestat molt enamorat... i llavors que era jo per ell? Numès una distracció, per intentar oblidar-la, però com no ho va aconseguir em va dir adéu. Però tranquil, no em fa mal, perquè tampoc ets la persona de la que estic enamorada. Pero tampoc em sento bé saps...? però no et preocupis, ara no penso esperarte com pensava fer, ara esperaré sentada, a que algú em cridi i jo senti que es aquella persona... :)

sábado, 1 de enero de 2011


Quan penso que tot està perdut, quan ja ni recordo la teva veu... quan ja no recordo la teva mirada, ni els teus ulls ni la manera que tenies de quedar-te emboba't mirant-me... quan ja no tinc cap raò per recordar-te... desde fa 3 mesos que vaig perdre la noció del temps sense tú... quan pensava que ja tot havia acabat... EM VAS PARLAR... El meu cor va bategar molt fortament... com si m'aguessin clavat un punyal dins del cor... i em va fer somriure... Gràcies, gràcies per haverme parlat... ara no podré deixar de pensar en tu, cap segon... no puc parar de pensar i recordarte... ets tan dificil d'oblidar... ho vaig intentar a les dolentes i a les bones, pero me donat conte de que mai havia estat tan enamorada d'algú... t'estimo. Sé que el destí ens ajuntarà un altre cop, tard o dora tornarem a ser aquells dos enamorats... volan a la mateixa direcció. Ho sé...


BON ANY 2011

jueves, 23 de diciembre de 2010


Te dejaste unos pendientes, me dejaste sin respiración y dejamos aparcado lo que había para hoy, te llevaste tus zapatos, me arrancaste el corazón y me lo encontré tirado cerca de un contenedor, me dejaste con la palabra en los labios y la palabra era "No". Me quisiste y me olvidaste, me cambiaste por alguien mejor y sentí que se iba al traste mi proyecto de color, me arruinaste la semana, me quedé sin ilusión, nos perdimos el respeto y nos dijimos adiós. Me dijiste se ha acabado, lo mejor para los dos y pensé decirte algo antes del [...] te dejaste y nos dejamos la ternura en un cajón, me dejaste con la palabra en los labios y la palabra era "No".




Lo unico que te digo... es que te aclares... que me digas lo que sientes de verdad, que el miedo a equivocarte sea lo menos importante... que si quieres estar conmigo pero te da miedo el que dirán ni intentes volver... pero si lo quieres intentar. Seguiré aqui. Esperando. Te quiero... y mucho.

I és difícil dir adéu, quan el meu cor no vol oblidar i de suplicar tornar, i és difícil dir adéu si tot a la vida em recorda a tu .. com puc fer per oblidar? No paro de plorar, no puc acceptar que res és com abans ... trobo a faltar teu aroma al respirar, caminar al teu costat, res és com abans...En un segon ho vas pensar, només un minut i ja estaves canviant, en una hora ja no eres el mateix, ha passat un dia i ets un altre ser. Obre els ulls a temps i fixa't en els teus errors o em perdràs, vas canviar de moment, jo que tot t'ho vaig donar, vaig estar per a tu i em pregunto, perquè canvies així? perquè amb mi tu ets així? perquè ja ni em parles? i et sento fred ja no ets igual, perquè sento que em mires de manera que em provoca plorar, perquè ja ni m'escoltes? em passo el dia intentant parlarte i preguntar que va succeir i així em mires i no t'adones que ve un sentiment en contra de la meva ànima que busca un cor que respira aire pur, el meu està tancat entre dolor i un sentiment que em crida a cau d'orella que t'estimo, si vols intentem però quan et voltes et donaràs compte que el meu cor i jo oblidem un enorme voler que vas abandonar i vas perdre un enorme amor, que tu mateix vas destruir. Si tu sabessis que de vegades penso que hi ha alguna cosa que evita que jo et besi. Has canviat tant que ni et sembles al que ets "t'estimo, et vull" es converteix en odi, el que era un amor sincer, avui és un dimoni que em roba la felicitat i la meva alegria en tot un somni que vaig voler amb tu un dia, i jo que em vas jugar un futur enamorant-me de tu, al cap ia la fi em vaig adonar que tu mai vas ser meu. Ahir a la nit vaig somiar que et perdia i em memòria fins que vaig despertar, un malson molesta els meus somnis i jo que em llevo amb tanta obstinació per aveure si estàs i encara que tu hi siguis no ets el mateix i em pregunto: per que canvies així? en què et vaig fallar? perquè amb mi tu no èras així ... Aquesta cançó està dedicada per a tots aquells que estiguin passant per aquesta situació i qui no hagi passat per aquesta situació definitivament no ha viscut.


No us heu imaginat mai ... un prototip de noi que sempre heu volgut però mai heu tingut, però d'un dia per l'altre hi apareix ... i quan ho agafes i sembla que la teva vida canvia, que és millor, que tot és especial i que és com sempre has volgut, aquesta persona decideix marxar hi apareix una altra persona però que no és per res el que busques però que aquest si et donar allò que necessites per ser feliç, i en canvi l'altre no? Perquè això? No podem tenir al prototip ideal ...? tant de bo tot fos més fàcil ...

sábado, 18 de diciembre de 2010




Després de molt de temps, en què vam passar per tots els estats de l'amor i el desamor, la nostra història es va acabar. Tu cap al nord, i jo cap a cap lloc. Em vaig amagar per on vaig poder, em vaig agafar a les cintures que vaig poder, et vaig treure de les converses com vaig poder i vaig evitar anar als llocs on coi...ncidíem com vaig poder. Així vaig acabar, perdúda enmig de la ciutat de les ànimes, sense rumb, preguntant per què com més t'esforces a oblidar, més recordes. Van passar diversos mesos i després de seguir caminant per aquesta línia vaig decidir prendre-m'ho amb calma. Encara que fes mal. Acceptar el dolor, com el preu de les coses més boniques. El teu record poc a poc va començar a picar menys, i per un temps, segons anaves anant, vaig estar de pas per la vida. Va ser estrany viure sense sobresalts, veure com poc a poc la tristesa s'anava diluint en el pas dels dies. Així va arribar el dia que vaig saber que ja no et necessitava. Aquella nit vaig comprendre que la fi, també és el principi d'algo nou.

sábado, 11 de diciembre de 2010

Ésta es nuestra história.


Realmente, no debería estar escribiendo esto, por el simple hecho de que ya tengo asumido el cargo de que te olvidé. Pero no puedo negar que sigues dentro de mí, que serás un recuerdo difícil de olvidar, y que fuiste la unica persona que consiguió enamorarme... si, enamorarme. Nunca me habia enamorado. Me han gustado chicos, milllones... de chicos. Y he salido con unos cuantos, me han dejado un monton, yo solo he dejado a 4 o 5 de una larga lista de chicos que me han rechazado o dejado. Pero enamorarme, solamente una vez. Y tampoco lo lamento, pero tampoco estoy agradecida por ello. Realmente llegaste a abrir mi corazón, y a jugar con el todo lo que quisiste, incluso lo pudiste romper con estigeras, trocito por trocito, centimetro por centimetro... hasta que quedara muy pequeño que ya no se podía reparar. Y yo como idiota aun sabiendo lo que tramabas, te seguí, y te amé... pensando que acabarias cambiando. Lamentablemente debo decir que no lo hice. No te cambié y supongo que la gente es como es y no podrás cambiarla jamás.
...
¿Pero sabes qué? A mi me cambiaste. Hiciste de mi alguien diferente, muy diferente a lo que era yo hace mucho. Era una chica que no le gustaba salir por las noches, le daba miedo la oscuridad, nunca arriesgaba, en todo fracasaba y lo unico que hacia era ir los viernes a Plaza Catalunya a ser popular por un fotolog que por una vez en su vida era algo importante, cuando le conocí aun era una persona... no se ni como decirlo, aun no havia madurado por decirlo de algun modo, en mi mente no buscaba amor... simplemente no lo necesitaba, no era el momento. Lo unico que me gustaba era salir los miercoles y sabados. Los viernes me quedaba viendo Disney Channel y haciendo deberes o en el ordenador. No me gustaba ir a discotecas, tampoco sabia que a mi edad podia ir, tampoco iba a fiestas mayores, porque tampoco sabia que habian barracas. No me gustaba beber ni arreglarme mucho, me gustaba lo que hacía. Pero llegó el intenso verano de 2009... pensé que iba a ser alucinante, habíamos acabado 2ndo de la eso y sabia que ése verano lo íbamos a disfrutar, yo empecé a vivir en una casa cerca del instituto pero pensé que solo era por el verano, y como tenia piscina pensé que iba a pasarlo en grande, todos los días en la piscina y los viernes Plaza. Así era mi vida... era bastante aburrida, pero preferiria haber vivido esa más tiempo que la que empecé a hacer después... Salía con mis amigas por mi pueblo y disfrutaba del magnifico verano pero una tarde de esas un chico se fijo en mí. Ojalá no lo hubiera hecho. Él hizo cambiar mi vida... y ojalá hubiera permanecido como antes, no se como hubiera sido mi vida, pero ojala mejor de la que he tenido hasta hace unos meses. Me empezó a decir que me vió por el pueblo, que él también era de aquí, y yo jamás lo había visto, y me dijo que era muy guapa, que si quería quedar con él algún día... Jamás pensé que alguien en un solo día me dijiera eso. Dudé, pero como dije, jamás lo pensé así que cedí. Le dije que encantada. Y esa misma noche estuvimos hablando ¡HORAS! y él me dijo que ya estaba enamorado. ¡Simplemente con un solo día y ya se habia enamorado de mi! Fue una locura! No pude entenderlo... era tan lindo, era tan amable conmigo, y todo lo que me contaba... tenia 2 años más que yo, pero ¿acaso la edad importaba? Ésa noche no pude dejar de pensar en él, ¿como sería? al día siguiente me dijo que si me iba bien quedar ese mismo sabado, y nos conocimos en martes. Jamás olvidaré que esa misma noche me mandó un mensaje en el movil, me puso que era su niña. ¿Cómo un chico que jamás he visto por mi pueblo, de 16 años, se a podido fijar en una mocosa de 14 años? cuando hay millones de chicas por el mundo, o mejor dicho por mi pueblo, aún más preciosas que yo! Él fue muy rápido al decirme que en un solo día y ya se habia enamorado de mí. Realmente eso me quedo grabado en el corazón. Ahí empezó una larga história de amor... de muchas tristezas, de muchos lloros, risas, enamoramientos, drámas...
...
Por fin fué ése Sabado esperado, estaba nerviosa, fui a mi primera discoteca del pueblo, pero y él estaba ahi, esperándome para marcharnos juntos después, pero sin que nadie nos viera... realmente era divertido eso, nunca lo habia hecho pero entendí más tarde que eso no era divertido, sino que no queria que nadie lo supiera y eso duele más que "divertido". Saber que solo eres una distracción para él. Yo no sé si para él fui una distracción, un juego o que se yo un juguete... pero sea como sea, la que salió herida al final fui yo... ¡y empezaste TÚ CON ESTO! No se que duele más... por fin estuvimos solos, no paso nada, hablamos normal... y todo fue perfecto. Mis amigas tenian miedo de que me pasara algo asi que me intentaron seguir, él lo noto y me llevó a otro lugar donde no me encontraron... él era... él tenía el pelo corto, cara redonda y media 1'65 o asi... yo no es que sea alta, mido 1'49 o 1'53 Depende del día que voy a medirme al medico. Él simplemente sonreia y me miraba sonrojado. Y yo le contaba mil anécdotas, y mil palabras salian de mi boca. Realmente era feliz, un chico a mi lado escuchandome era todo un lujo. Perdí la noción del tiempo... me encantaba estar con él, ¿por qué mirar el reloj? Fuimos hasta su casa, i alli nos despedimos con dos besos, esos dos besos fueron realmente bonitos... al cabo de unos segundos reciví un sms diciendo "Te quería dar un beso, pero no sabia si me rechazarías, lo harías? Por favor responde. Te quiero y mucho." En ese momento mi corazón... se transformó. Verdaderamente nunca conocí a un chico así. Le amé... os juro que realmente me enamoré, me sentía tan feliz... podía estar diluviendo que hasta podría enfermarme y darme igual si estaba a su lado. Después de ése día, recuerdo que fué 25 de Julio de 2009. Siempre recordámos ése día como nuestro día especial. Después de ése día, me dijo que se iba de vacaciones, que volvía a finales de Agosto y que no podría aguantar sin hablarme.
...
Y me envió cada día sin olvidarse ni 1 un sms. Hubo un día que estaba con mis amias, y yo no me encontraba bién. Tuve una sensación en el cuerpo horrible... estabamos en la biblioteca, fuera y recivo un sms de él. Y me dice "Lo siento mucho, te he mentido... o simplemente no puedo seguir con esto. Yo al principio solo quería estar contigo solo por estar con alguien pero creo que no quiero hacerte daño, lo mejor es que solo seamos amigos. Un beso." [...] Mi corazón se destrozó en mil pedazos. ¡¿Cómo a podido estar así conmigo y encima mentirme?! ¡No ve que yo lo veía tan real...! Después bomité y me enfermé... Parece una trágica história de amor pero es la pura realidad...o simplemente nuestra história... Ésa fue una de las primeras de las dolorosas rupturas que tuvimos... aún quedan unas 500 tristezas mas que tampoco hay tiempo de contar... Pero después por la noche él me envio otro, diciendo: "Perdon por lo de antes... no estaba seguro de lo que pasa entre nosotros, me cuesta mucho esto, es nuevo para mí, perdón, si que quiero seguir adelante, y te he mentido, no pensaba estar contigo por estar. Buenas noches mi niña perdoname por favor, contesta te quiero." Yo no supe que pensar... creo que como notó que me perdía volvió como un idiota... pero yo como tonta y mira que todas mis amigas y un montón de personas me dijieron: Personas así te acabarán destrozando el corazón a mil pedazos. Y yo tonta, no hice caso. Y seguí, seguí y ahora debo decir... Amigas, amigos, compañeros y algunos que ya son desconocidos o conocidos; TENIAN RAZÓN. Sólo me rompió, me destrozó y me hundió el corazón... Pero igualmente, debo darte las gracias. Después de conocerte, empezé a beber, a ir a discotecas, a liarme con el primero que me viniera, dejé plaza. Fuí a fiestas mayores y conocí gente estupenda, gente que ahora son mis mejores amigos. Y ELLOS NO SE FUERON DE MI VIDA. No como él. Él desapareció... como una hoja en otoño... se cayó, y se fué a otro arbol... o mejor dicho, se esfumó muy lejos. Y no quiso saber más ni quien era. [...]
...
Al cabo del tiempo acabé enamorándome de ti. Como una idiota acabé jodidamente enamorada de un tipo que no tenía nada de especial. Quiero decirte, aun que esto jamás lo leas... Que para mí has llegado a ser MUCHO más que un amor, has sido un amigo, un mejor amigo, un hermano, un compañero y sobre todo un gran amigo. Pude contar contigo cuando lo he pasado mal. Siempre has estado apoyándome, aun que tu seas muy tristón y depresivo. Siempre me decías que no valías nada, que tus padres, los estudios, el amor, todo era un asco. Que no servías para nada, ¿pero sabes qué? Ahora que no estoy para ayudarte, y consolarte y animarte... ¿Quien está alli, consolandote? ¿Hay alguien que te esté amando incluso más de lo que yo lo hice? ¿Ahora vas bien en los estudos, familia y amor sin mi? ¿Tu vida es mejor ahora, o cuando yo permanecía en ella? ¿Prefieres ser amargado o feliz y conmigo? ¿Realmente piensas que soy mala persona, como para no volver a hablarme? ¿Enserio crees mil veces a niñas tontas que solo estan alli para ti por interés, o a la persona que realmente te a querido con toda su alma que jamás te haria daño y que jamás estaria contigo por interés? ¿Enserio me ves con cara de ser mala influencia, y mala persona? ¿DE VERDAD LO CREES? ¿O ES LO QUE TE DICEN TUS "AMIGUITAS" PORQUE CREEN QUE ES LO MEJOR PARA TI Y TU LAS CREES? Que quieres que te diga... yo realmente no puedo hacer nada más... Lo intenté, traté de que me perdonaras por lo que pasó. Siento haberme enamorado de ti en ésos momentos, siento haberme encaprixado contigo, siento no poder sacarte ni con aparatos... Siento que en mi boca siempre salga tu nombre... No puedo evitar pensar que tu eres algo importante en mi vida, aun que ya no seas nada en mi vida, yo te sigo teniendo en mi, no te quiero. Definitavamente no siento ya nada por ti, ni como tu por mi. Pero tengo en mi interior el dolor, las cicatrices, los buenos momentos, y millones de palabras que suelo recordar... Simplemente hecho de menos tu recuerdo. No lo que eres ahora, pero si lo que eras antes... Ése chico que tenia miedo. Miedo de lo que dijieran sus amigos por estar con una chica fea, de 14 años, que como no fuma, no bebe, no se droga, y no fuma porros, ni iba a discos que van ellos. Cuando le costaba decir lo que sentia pero que cuando lo decía era el chico más dulce de la tierra y me hacia pensar que él ERA DIFERENTE A LOS DEMÁS. Realmente ya no puedo decir eso... por el simple hecho de que has hecho como todos los demás hicieron, alejarse y marcharse... pero almenos ellos me hablan. Tu no quieres dirijirme la palabra y si intento hablar contigo, tus amigas me amenazan como si tuviera una orden de alejamiendo a ti... Quiero decirte por última vez. Que gracias, mil gracias por haverme dado un año de amor, un año de felicidad, por haver hecho de mi una gran chica, y una gran mujer, gracias a ti conocí muchas cosas. Aprendí mucho. Aprendí a luchar, a no rendirme, aprendí lo que era amar, tener celos hasta de tu sombra, aprendí a quererme, a amar a alguien con sus defectos, mirar solamente con el corazón y no con los ojos... Quiero decirte que a sido un placer conocerte, y haver sentido ése unico y calido beso, nuestro primer beso y el último. Cada puñalada que he tenido en el corazón... debo decirte que gracias, aprendí mucho de ello. Y que jamás te podré olvidar, tampoco tenia la intención de hacerlo. Solo puedo decir que ojala el destino nos vuelva a ajuntar, pero, para que volvamos a ser tan buenos amigos como antes... un beso, aqui hablo desde las estrellas.

miércoles, 1 de diciembre de 2010


- ¿Qué me dices si te digo que no creo en el amor?
-Te digo que eres tonta, porque el amor existe.
- ¿Por qué estás tan seguro? ¿Lo has visto alguna vez?
- Claro que sí. Lo leo en tus ojos cuando le miras a la cara, lo noto en tus brazos cuando estás cerca de él. Lo veo en tu sonrisa cuando te dice que se alegra de verte, lo siento en tu forma de andar cuando caminas para verle. Y cuando él te mira, veo como tratas de ocultarlo para que no se dé cuenta de que le quieres, noto como intentas no moverte para evitar abrazarle, leo en tu sonrisa la mentira y siento como aprietas los labios para que no se te escape un ''te quiero''. Sin embargo, te ocultas detrás del ''no creo'' porque piensas que es valiente resistirse a la verdad. Pero ¿sabes? eso es cobarde, es cobarde esconderse detrás de dos palabras. Lo valiente es decir ''te quiero'' y tener valor para escuchar un ''yo no'' o un "yo también".

COMENÇA DECEMBRE!♥...

miércoles, 17 de noviembre de 2010





Desde que nos conocimos... todo es realmente nuevo, tu forma de hacerme reír por todo, solo porque quieres verme feliz, en la forma en la que me cojes, me abrazas, me besas... estoy en la nuves, ¡por dios...! ¿cómo puede ser que me hagas ver el sol cuando estoy soñando? ¿cómo consigues hacerme sentir así cuando estoy contigo?... Eres lo que siempre he deseado, llegaste tarde! Pero aun así, ahora estas aquí... y tenemos muchas aventuras que descubrir juntos... Me encanta que estudiemos juntos, que me enseñes lo que no sé, y que yo te cuente lo que tu olvidaste, que cada Viernes por la noche, nunca podemos decir; -He quedado con mis amigos. Sino que decimos; He quedado con ella/él. Que después de esa noche los dos no paremos de soñar con estar juntos... que no podemos ni estar ni 4 días sin vernos... que cuando llega sábado, tu eres libre y yo también, y el domingo a hacer deberes juntos.. y que los miércoles estemos leyendo juntos...contándonos anécdotas divertidas sobre lo que nos pasa día a día... Realmente, me haces muy feliz. Siento como te pones rojo cuando te cojo la mano, cuando me llevas en moto, cuando te suelto la mano y me dices que por favor no te la suelte... cuando me dices lo que me extrañas. Puedo notar como cada día que pasa nada es igual, siempre somos diferentes y pasan cosas nuevas, puedo sentir mi corazón latir muy fuerte, sentir la adrenalina por todo mi cuerpo cuando sé que te voy a ver... Y sabes qué? Que solo falta 1 día para verte, y ya lo estoy esperando...! Pronto estaremos juntos mi amor... eso es lo que dijiste...hasta el viernes cariño... Nuevo rumbo, nuevas inquietudes... Te quiero. ♥
.
Me encanta el día de hoy...
17 de Noviembre del 2010
o mejor dixo; 17-11-10 :)

lunes, 15 de noviembre de 2010

Te juro que intenté avisar que llegaria tarde, por mas que intento explicar no dejas de agoviarme, ya no me llames por favor, no puedes ayudarme, me encerraré en mi habitación para no ver a nadie. Quiero que me dejes salir, no puedo controlar mi cuerpo, todo lo que quiero es bailar. Quiero que me dejes salir, si no quieres que me porte mal, me voy a revelar, dejame en paz. Sé que me has tenido que esperar...sé que lo que siento es de verdad...Esta noche te queria dar, lo que siempre has soñado, esta noche te iba a regalar lo que nunca te he dado. (Sé que ma has tenido que esperar...sé que lo que siento es de verdad...) Deja ya de estar en el pasado, mirame, soy fuerte lo sé. Sin control te he dejado de lado, todo el mal yo quiero vivir Quiero que me dejes salir, no puedo controlar mi cuerpo, todo lo que quiero es bailar. Quiero que me dejes salir, si no quieres que me porte mal, me voy a revelar, dejame en paz. ¡Quiero que me dejes salir! todo lo que quiero es bailar.



Estaba allí, apoyado contra una valla, esperándome, a mí. Y en cuanto alzó la mirada noté, como en un segundo, todo mi cuerpo se estremecía, primero, el corazón: me estalló, me dio un vuelco, tan fuerte que temí que él también lo hubiera oído… y me sonrió, a mí. Me desarmó con su mirada. Un escalofrío, parecido a una pequeña corriente eléctrica me recorrió la columna vertebral… y me fallaron las piernas, me sentía pequeña, ruborizada, indefensa cada vez que sonreía. Pero todo estaba bien, él estaba a mi lado. Las horas, los minutos, la imperiosa necesidad de rellenar esos silencios con palabras... cualquieras valían. Caminábamos, y cada vez que mi mano rozaba la suya… lo necesitaba. Nos sentamos y miramos la gente pasar, inventándonos mil historias, todos ellos ajenos a nuestras palabras, nuestros susurros, al roce de nuestros cuerpos, la intensidad de su mirada, mi temor… Y de repente todo se paró, yo notaba como se acercaba lentamente, con movimientos casi imperceptibles y, de repente nos sobrevino ese silencio. El silencio. Él me sonreía, yo no podía más que devolverle la sonrisa, mi sonrisa más sincera. Era feliz, y esperaba, que, justo en aquel momento, él también lo fuera.

Tratare de ignorar todo lo que quizas me duela o alguna vez me dolio, tratare de hacer oídos sordos a comentarios acerca del amor. Tratare de ocultar mis sentimientos acerca de la nada que paso, y de borrar cada cosa de pasado, cada hoja que quizas anote, tratare ya de ser feliz como lo eres tú , ignorare todo lo que alguna vez me dijiste, y hare como si nunca hubiera pasado nada, aunque este sentimiento siga adentro mio, y esté acabando conmigo de a poco , pero que superare con el tiempo. Hoy te vi , no me hizo gran afecto pero solo queria verte muchas veces, que nuestras miradas se cruzaran pero que a la vez seamos dos extraños. algo patetico que nadie entiende pero yo si . Ahora en adelante solo me dedicare a ciertas cosas, en verdad debo hacer mi vida normal como antes, cuando no tenia mucho que pensar, no te asomas en mis ilusos pensamientos, eso quiero, quiero que nada me recuerde a ti, que en tiempo más me ria sola por todo esto, por ti , y por lo que senti alguna vez. Todo ha acabado nose si por siempre pero mi interes ya no es el mismo, quiero dejarte en claro todo, pero para eso debemos hablar por quizas ultima vez, pero ya no sera como aquella vez que me prometiste todo y me dejaste peor, ya no, no voy a creer las tipicas promesas de "hombre" eso ya no va conmigo, ahora me dedicare a otra cosa en vez de andar hinchando y pensando tanta porqueria de niña chica.



"Sabes que te lo advertí, que conmigo no se juega que si quieres tontear tontea pero luego no llores por mi." Tengo todo lo que hace falta para decirte lo que siento. Todo, excepto una cualidad muy importante: el valor. Que alguien me explique porqué no me atrevo a dar el único paso que falta. Que alguien me explique porqué siento esta inseguridad. Que alguien me explique porqué NO PUEDO hacerlo, porqué cuando te veo se me enredan las palabras, porqué empiezo a temblar como una tonta, porqué se me cae el mundo encima sólo con oír tu voz.

"El problema no fue hallarte,el problema es olvidarte.El problema no es tu ausencia,el problema es que te espero.El problema no es problema,el problema es que me duele.El problema no es que mientas,el problema es que te creo.El problema no es que juegues,el problema es que es conmigo.Si me gustaste por ser libre,quién soy yo para cambiarte.Si me quedé queriendo sola,cómo hacer para obligarte.El problema no es quererte es que tú no sientas lo mismo.Y ¿cómo deshacerme de tí,si no te tengo?¿Cómo alejarme de tí, si estás tan lejos?Como encontrarle una pestaña a lo que nunca tuvo ojos,y es que el problema no es cambiarte...el problema es que no quiero.El problema no es que duela,el problema es que me gusta.El problema no es el daño,el problema son las huellas.El problema no es lo que haces,el problema es que lo olvido.El problema no es que digas,el problema es lo que callas."